Bronsgieten is spannend. Ik weet wat er allemaal fout kan gaan. Maar dit is een heel mooi gietsel. De afwerking van het gietsel wordt helemaal gedaan door Gieterij Borcherts. Het ruwe gietsel slijpen tot een mooi strak geheel is een klus. Maar het wordt goed en mooi.

Ondertussen is de kunststof boot terug op het atelier. Opgehangen op de juiste hoogte onder de juiste hoek. Daaronder een houten vlonder waarop de vingers komen. Eerst in piepschuim bekleed met gewapend epoxy. Daarover was om tot de goede vorm te komen.

Ondertussen is de kunststof boot terug op het atelier. Opgehangen op de juiste hoogte onder de juiste hoek. Daaronder een houten vlonder waarop de vingers komen.

Eerst in piepschuim bekleed met gewapend epoxy. Daarover was om tot de goede vorm te komen.

Bronsgieten is spannend. Ik weet wat er allemaal fout kan gaan. Maar dit is een heel mooi gietsel. De afwerking van het gietsel wordt helemaal gedaan door Gieterij Borcherts. Het ruwe gietsel slijpen tot een mooi strak geheel is een klus. Maar het wordt goed en mooi.

Ondertussen is de kunststof boot terug op het atelier. Opgehangen op de juiste hoogte onder de juiste hoek. Daaronder een houten vlonder waarop de vingers komen.

Eerst in piepschuim bekleed met gewapend epoxy. Daarover was om tot de goede vorm te komen.

De afgelopen maand heb ik genoten van het vakmanschap bij Gieterij Borcherts. Er is zoveel werk verzet in veel stapjes dat het te ver voert om dat hier uit te leggen.

7 december is ‘de boot’ gegoten.

Deze zomer zijn we met de uitvoering begonnen. In tegenstelling tot de meeste van mijn andere beelden wordt dit beeld niet gegoten met ‘de verloren was methode’ maar in zand.

Voor mij betekent dit dat ik geen siliconenmal op het model hoef te maken maar de bronsgieterij een hard model aanlever. Het boot-gedeelte van het beeld maak ik eerst en dat wordt apart van de hand gegoten.

Door eerst een konstructie van multiplex te maken ontstaat een stevige vorm waar tussen stukken polystyreen worden gelijmd. De multiplex geeft houvast om bij het schuren van de polystyreen tot de juiste vorm te komen. Het gehele oppervlak wordt geplamuurd met een epoxyplamuur, dat na uitharding, wordt geschuurd. Het plamuren en opnieuw schuren wordt herhaald tot dat de vorm een preciese vergroting is van het ontwerp. Omdat het oppervlak niet sterk is worden er drie lagen glasvezelweefsel met epoxy over aangebracht. Hierdoor ontstaan opnieuw oneffenheden. Het plamuren en opnieuw schuren begint opnieuw.

De wanddikte van het bronsgietsel wordt 8 tot 10 mm maar op de plaatsen waar de vingers van de hand de boot raken loopt de dikte van de brons op tot 2,5 cm. Dat zijn de grijze plekken op het zwarte model.

Gieterij Borcherts in Sappemeer gaat het beeld gieten.

Geheel volgens plan is het model op 2 november naar Sappemeer gebracht.

Om in de eerste helft van december de boot te kunnen gieten moet op de bronsgieterij veel werk worden verzet.

Begin januari is de het kunststofmodel weer terug op het atelier. De maanden januari en februari gebruik ik dan om de hand onder de boot te boetseren. Begin maart gaat het model van de hand naar Borcherts zodat die ook in brons gegoten kan worden.

In 2009 heeft de provincie Flevoland aan de Gemeente Almere een cadeau gegeven tergelegenheid van het feit dat Almere 25 jaar geleden een eigen gemeentelijk bestuur kreeg. Het cadeau bestaat uit een budget bestemd voor de realisatie van een kunstwerk. Het kunstwerk zal komen te staan aan de Wandellaan, bij het Weerwater.

Vanaf eind september tot de onthulling van het beeld in juni 2012 is ‘the making off’ van dit beeld van week tot week te volgen op deze site.

Motivatie kunstwerk ‘Voortvarend’ voor de Wandellaan.

Hoewel ik met dit ontwerp geheel tegemoet kom aan de geformuleerde eisen voor deze opdracht heb ik tegelijkertijd een beeld willen maken dat ruimte biedt aan vrije gedachtes en poëtische gevoelens oproept.

De locatie voor het beeld is van grote invloed geweest op de vormgeving. De Wandellaan met zijn zichtlijn vanaf het stadhuis naar het Weerwater heeft een enorme dynamiek. Maar juist deze plek, zo vlak voor het water, heeft iets stils. Niet voor niets zitten er altijd verliefde stelletjes. Zo het beeld. Een verstilde beweging met een dynamische uitstraling.

Zoals het beeld, bijna als vanzelf, z’n vorm heeft gevonden was er voor dit ontwerp geen andere materiaalkeuze mogelijk dan brons. De maat is geheel ingegeven door de plek. Het moet niet groter maar ook niet kleiner.

Mij is gevraagd de geschiedenis van de plaats Almere, terug tot die van de Zuiderzee toen nog vele handelsschepen als de Kogge in het gebied voeren, op een moderne wijze te verbeelden. Die handelsschepen heb ik niet letterlijk op een illustratieve manier willen vormgeven maar via een algemeen symbool voor een varend voertuig. De hand, die het schip draagt, is in beweging. Hij is als een filmbeeld stilgezet in het heden, als moment van reflectie. De beweging komt vanuit het verleden en gaat naar de toekomst toe. Het  moment waarop deze beweging is gevangen laat zien dat wij ons erfgoed hoog houden. Er trots op zijn. Dat het schip nu in de lucht hangt geeft de associatie met de weggevallen  Zuiderzee en dat wij nu leven op de bodem daarvan, het maaiveld waaruit de hand oprijst.

Daar krijgt de hand een extra dimensie. Het is de mens die de Zuiderzee, ‘met z’n handen’ heeft drooggelegd.

De vormgeving van het schip is zodanig dat het ook als een abstractie gezien kan worden. Een abstractie in handen van de mens. Want zo zie ik deze plek. Wij vormen Almere. Zo staat dit schip ook voor de abstractie van de stad Almere die onder onze handen vorm krijgt. En dat ‘onze’ kan hier gezien worden op elke schaal. Als Almeerder kun je je vereenzelvigen met deze hand. Het is jouw hand die zijn of haar aandeel levert aan de stad. Maar het kan ook de hand van het gemeentebestuur of het bedrijfsleven zijn. Zo je wil een goddelijke hand. Het is ook de hand van de Provincie Flevoland die dit beeld aanbiedt en het is de hand van de beeldhouwer die z’n beeld laat zien.

Daarmee kom ik op voor mij vakinhoudelijke aspecten. Voor mij, als beeldhouwer is de plastische kwaliteit van het beeld heel belangrijk. Dit ontwerp toont zich onder elke hoek op een geheel andere manier. Het gezegde ‘een beeld heeft duizend kanten’ gaat hier goed op. Als beeldhouwer wil ik graag de aardse materie licht laten lijken. Liefst laat ik een beeld zweven. Deze oplossing met de vingers gaat in deze richting. Ik ben ook blij met de samenkomst van abstractie en figuratie, die elkaar hier versterken.

Zie www.kunstwerkwandellaan.nl

In 2005 zijn 16 beelden en gedichten gebundeld als ‘Dialogen’. Een exemplaar kost 15 euro exclusief verzendkosten en is bij mij te bestellen. Bestel via info@siemenbolhuis.nl

In de Griekse Oudheid was Hestia de belangrijkste godin, de godin van de haard en van de gastvrijheid. Zij zag en wist alles, maar ze gaf nooit een oordeel en koos nooit partij. Het was juist die onpartijdigheid die eenheid bracht in de Griekse samenleving. Plato roemde haar en noemde haar ‘de navel van de wereld’ en ‘de essentie van de dingen’. Een altaar voor Hestia was een gewijde plaats die asiel betekende voor degene die daar kwam schuilen. Er werd geen huis gebouwd, geen stad en geen vereniging gesticht zonder dat er eerst een offer aan Hestia werd gebracht.

Hestia is daarnaast de godin die volgens de mythologische traditie aan de mensheid de bouwkunst leerde.

Toen Aedes mij vroeg om voor hun een ontwerp te maken voor een onderscheiding, kwam ik bijna vanzelfsprekend uit bij de godin Hestia, de beschermvrouwe van de bouwsector. Aedes, vereniging van woningcorporaties, beschouwt zichzelf verantwoordelijk voor de onderkant van de woningmarkt. Om die kerntaak te verbeelden heb ik de waarden die Hestia vertegenwoordigt als uitgangspunt genomen.

Het ontwerp bestaat uit vier huisjes van keramiek, die allemaal een deel van de woningwereld vertegenwoordigen en die allemaal ook hun deel van de verantwoordelijkheid dragen. Van groot naar klein: de staat Nederland, de vereniging Aedes, de woningcorporatie en ten slotte het huurhuis. Zij dragen alle vier een aspect van Hestia in zich. De staat Nederland in de vorm van artikel 1 van onze Grondwet, waarin het gelijkheidsbeginsel staat, Aedes als vertegenwoordiger en bewaker van de eenheid onder woningcorporaties, de woningcorporatie als directe beschermer van de huurder die woont in een huis waar hij zichzelf kan zijn.

Zoals Hestia sober van uiterlijk is, maar van binnen oogverblindend, zo zijn de vier huizen sober wit, maar hebben ze een onverwacht stralende binnenkant, van goud.

Op elk huis staan vier dichtregels die betrekking hebben op dat huis. Samen vormen zij het 16-regelig gedicht dat Hein Walter voor dit project maakte, ‘Het wonen aan ieder gegund en gegeven, dat is ons streven’.

Bij deze onderscheiding maakte ik een boek waarin de achtergronden van het ontwerp uitgebreid worden toegelicht. Daarnaast wordt in woord in beeld het hele maakproces uit de doeken gedaan.

De uitvoering van de keramiek was in handen van mijn dochter Eefiene Bolhuis.

Kom binnen

Het wonen aan ieder gegund en gegeven, dat is
ons streven. We durven bevlogen te denken, hoog en
ver naar de einder – in de grond zijn we dienstbaar,
als dragende muren waarop je kunt bouwen.

Steeds weer de kans om eenheid te houden,
eigen, geborgen. Zorg voor het grote, oog
voor het kleine: tempels in handen van Aedes
– kamers, straten en steden, de wereld.

Kom binnen, wees zorgeloos goud
en voel je verwelkomd. Laat de dag
in de huizen, het licht in je ogen –
dierbaar uniek het gewone.

Hestia is thuis, zij is
het hart, ze weet – zonder
oordeel. De haard brandt,
het heden geopend.